دیروز را همه دیدند.همه بودن و همه یکدل و یک صدا.صدا که چه عرض کنم.با سکوت خودمان فریاد زدیم.فریاد اعتراض.فریاد خشم.نفرت.انزجار.واقعا روز با شکوهی بود.تسلیم هیچ کس نشدیم.واقعا لذت بردم.جمعیت میلیونی که از میدان امام حسین تا آزادی دست در دست هم بودند.همه روشنفکر.همه خوش فکر.پیر و جوان.دختر و پسر.واقعا مردم گزک دست بسیجی ها ندادند.به سربازان نیروی انتظامی گل دادیم و با آن ها دوستانه برخورد کردیم.تا میدان آزادی هیچ حرکت آشوبگرانه ندیدیم.یعنی ما نبودیم.برای میرحسین راه باز کردیم.کروبی را حمایت کردیم.ولی این احمق های بسیجی شروع به تیراندازی بیخودی کردند.مردم هم احساستی شدند و شعار دادند.ریختیم پایگاهشان را روی سرشان خراب کردیم و به آتش کشیدیم.خود من یک نفر از زخمی ها را که تیر به دستش خورده بود،دستش را بستم و سوار یک موتور رهگذر کردم و فرستادم بیمارستان.دستام پر از خون بود.واقعا برای همه آن هایی که ناآگاهانه از اتحاد مردم،می خواهند این اتحاد را زیر سوا ببرند متاسفم.وعده ما امروز راس ساعت ۵ بعدازظهر میدان ولیعصر.....