باور کردنش حتی کار خدا هم نبود نعوذ بالله!.انگاری یک مصیبت آسمانی بود که خود خدا خواسته بود به سر ما بیاورد.با همان نگاهش که که من را وادار می کرد سوراخ موش اجاره کنم دانه ای سه هزار،نگاهم کرد و انگاری آخرین کلامش را قورت داد و رفت.هنوز زنگ صدایش تو گوشم است:"به آقاجان  چیزی نمی گی.ملتفت بشم که نالیدی و از این داستان حرفی به آقاجون رسوندی به ناموس زهرا جای سالم تو بدنت نمی ذارم.ملتفتی؟!".ملتفت هم بودم ولی شاید دلم نمی خواست ملتفت باشم.سر سفره بابا ننه بزرگ شده بود خوب.همین جوری از زیر بوته که عمل نیامده بود.درست است گاهی غیظش را داشتم و می خواستم سر به تنش نباشد ولی اصلا تو کتم نمی رفت که دیگر نباشد و حتی ندانیم چه بلایی به سرش آمده و کدام بی پدر و مادری بلا سرش آورده.آقاجون همیشه ورد زبانش بود که :"آخه بزمجه تو رو چه به گند لاتی؟!....بابات لات بود یا اصلا کی ات لات بود که تو عشق گنده گوزی داری؟!....گفتم بتمرگ سر درش و مقشت گفتی تو کتم نمیره!....گفتم برو پی کار و باری چیزی،دو روز نشده با اردنگی انداختنت بیرون از اون کارخونه کوفتی....واست زن گرفتم گفتم بلکه آدم بشی،که اون ننه مرده رو هم وبال گردنم کردی.....بیا....نشسته مثل ماتم زده ها کنج خونه!".آقاجون هم دلش نمی آمد جگر گوشه اش برود آن جا که عرب نی انداخت.هرچی نباشد اولادش است.مرگ اولاد برای هر پدر و مادری سخت است.چه برسد به مش رحیم بزاز که از صدقه سر وصلت نکبتی من و سلیم برای من آقاجون شده بود.هنوز هم وقتی اسم سلیم می آید چشمانش پر از اشک می شود.سخت است.برای من.برای آقاجون.برای این طفل معصومی که چهار سال دیگر اگر بگوید بابام کجاست نمی دانم باید کدام قصه را از کدام پهلوانی ها و جوانمردی ها نکرده اش تعریف کنم که سلیم برای سلیم یک مرد باشد.....یک مرد.

سفر مرنجاب را به خوبی و خوشی رفتیم و جاتون خالی کلی هم کیف کردیم.گروه پایه و بچه های پایه و کلا یه کویرنوردی پایه.فقط روز آخر یکی از بچه ها نتونست بیاد که هرچی این در و اون در زدیم که یکی دیگر رو جایگزین کنیم نشد.عوضش به جاش کوله هامون رو گذاشتیم رو صندلیش ککه همچین جاش خالی نباشه!......۲تا عکس میذارم از روز جمعه.فردا پس فردا هم دو سه تا از عکس های خودم را میذارم.چی فکر کردین؟!.....یه سری عکس گلزاری(از اونا که لب دریا گرفته!!) گرفتم که میذارمشون حالا!

                                                یکی از بلندترین رمل های مرنجاب که زیر پای ما فتح شد!

                                                                         غروب زیبای مرنجاب

                               تو رو دوست دارم زیاد

                                                            نگو پس دلت میاد

                                 منو تنهام بذاری

                                               توی آخرین وداع وقتی دورم از همه

                                                            .

                                                            .

                                                            .

                                                         دانلود

 بعدا نوشت!: هرکی دانلود نکنه از کفش رفته!...همین

خوب.....برای این که دیگه بیشتر از این شناسایی نشیم در نزد اذهان عمومی،عکس ها رو بر میداریم.گفتیم یه پیش زمینه ذهنی بهتون بدیم که بفهمید مطالب چه اسگولی رو می خونید و گه گداری هم کامنتی از خودتون ول می کنید......دیگه این که......چقدر این روزها شخمی شده!......دانشکده امانمون رو بریده! 

الآن نوشت!: شاعر میگه :"دقیقه ۹۲.....۹۲.....۹۲.....اس اس شد پاره......اس اس شد پاره:"(با ریتم یکی از آهنگ های ویگن!)