سایه ام را پشت سر خودم می بینم.می ترسم.می ترسم از این که کسی دیگر با من باشد.با من قدم بزند.خلوت و تنهایی من را با بودنش پر کند.می ترسم از حضور یک من دیگر در من خودم.می ترسم از حضور یک حس دیگر.یک فکر دیگر.می ترسم از حضور یک نگاه دیگر.نگاهی که شاید عمق نگاه من رو نداشته باشد.شاید هم عمق این نگاه فراتر از نگاه من باشد.می ترسم از یک لبخند دیگر.لبخندی که گاهی به زور و گاهی به اجبار روی لب های من است.می ترسم از یک درک دیگر.می ترسم از یک عشق دیگر.می ترسم از این من دیگری که دنبال من خودم راه می افتد.قدم می زند.با خنده من می خندد و با گریه من گریه می کند.می ترسم از یک درد مشترک.از یک حرف مشترک.می ترسم از یک شرم دیگر.از یک حیای تازه.از یک حرمت دیگر که هنوز با بودن و نبودنش مشکل دارم.می ترسم از یک فصل تازه.از یک زندگی تازه.از یک خون تازه که در رگ هایم جاری شده و مثل یک رودخانه کوهستانی زلال و پاک است.می ترسم از دور شدن از من خودم.می ترسم از دور شدن از افکار و روح من خودم.می ترسم از تنهایی من خودم.از خلوت آینده ی من خودم.می ترسم از فرصت بودن در کنار این من.می ترسم از وجود.از طلوع و از غروب.می ترسم از این حسی که هست.از حسی که نیست.از حسی که شاید باید باشد و نیست.می ترسم از احساس مالکیت.یک حس نو.تازه.گاهی جذاب و گاهی منفور.می ترسم از فکر کردن......گاهی می ترسم از بودن.......از ماندن.....

پ.ن ۱:زندگی یک فرصت است.یک فرصت برای بودن.برای ماندن.برای زندگی کردن.چه خوب که از این فرصت بهترین استفاده را داشته باشیم.

پ.ن ۲:این حس رقیق القلب بودن هم داره آزار می دهد ما رو.همین دیروز که داشتم می رفتم دانشگاه.دیرم هم شده بود.مردی جلویم را گرفت.از پارویی که دستش بود معلوم بود فرش شور است!.گفت که مادر مریض دارد و امروز هم هیچی کاسب نبوده(ساعت ۱۰صبح!!).من هم که مهربان!.کیفم را باز کردم.هنوز این عادت گند خودم رو ترک نکردم که وقتی می خوام به یه فقیری کمک کنم و وقتی در کیفم را باز می کنم درشت ترین پول موجود توی کیفم رو بهش می دهم(فرقی نمی کند که خودم پول داشته باشم یا نه....یا یهو خودم به گدایی بیفتم!).پول رو بهش دادم و رفتم و به حس خودم تف و لعنت فرستادم!......آهان.یه دفعه اون جایی که کار می کردم خودم نهار یه چیز تو مایه های کوفت خوردم.بعد یه سوپور پیرمردی اومد گفت حقوقمون دیر شده و عقب افتاده و خلاصه نهار ندارم بخورم.بنده خدا می خواست ساعتش رو بفروشه به من و من بهش پول یک نهار بدهم.ساعتش رو بستم به مچش و از رستوران سر خیابان برایش یه پرس چلوکباب گرفتم دادم که بخوره و در گوشش گفتم اگه کاری چیزی داشتی بیا پیش خودم! 

پ.ن ۳: دلم از خیلی روزها با کسی نیست

                                                           تو دلم فریاد و فریاد رسی نیست

          شدم اون هرزه گیاهی که گلهاش

                                                          پر پر دست های خار و خسی نیست

         دیگه دل با کسی نیست

                                                 دیگه فریاد رسی نیست

                                                  .

                                                  .

                                                  .

                                               دانلود